چيزها است كه آنها را از كتم عدم به عرصهء وجود آورده . و بديع ، به معنى مبدع است و مُبدع آن است كه از سر نو چيزى را پديد مىآورد . و رفيع ، بلند مرتبه و بزرگوار است . و جليل ، بزرگ و بزرگوار و صاحب جلال است ، و جلال ضد جمال است و صفات حق تعالى بر دو نوع است : يكى جمال و ديگرى جلال . پس آنچه در آن رفق و لطف باشد ، آن را جمال گويند و آنچه در آن ، قهر و غلبه باشد ، آن را جلال گويند . و نيز صفات باطن را جلال نامند و صفات ظاهر را جمال . و كريم ، بخشندهء بزرگوار و گرانمايه است . و رازق ، روزى دهنده است كه جميع خلائق را روزى مىدهد ؛ اگر چه آن روزى خورنده در شكم سنگ خارا باشد . و آنجا كه عيان است چه حاجت است به بيان . و محيى ، زنده كننده است كه تمام مردگان را زنده مىسازد . و مميت ، ميراننده است كه همهء زندگان را مىميراند . و باعث ، برانگيزنده است كه جميع آنها را كه در قبرهايند بيرون مىآورد و در قيامت ايشان را محشور مىنمايد . و وارث ، ميراث برنده است و به هر كه داده بعد از مردن ، به خود آن جناب بر مىگردد . و اصل وارث ، به معنى باقى است و در اينجاست كه وارث را وارث مىگويند ؛ چون كه بعد از ميت مانده ) . « پس اين نام‌ها و آنچه از نام‌ها نيكوتر آن جناب باشد غير از اينها تا آن‌كه سيصد و شصت نام تمام شود ، همه به اين نام‌هاى سه‌گانه منسوب‌اند و اين نام‌هاى سه‌گانه ، اركانند و آن يك نام ، مكنون و مخزون به واسطهء اين نام‌هاى سه‌گانه و ظهور و كفايت اينها ، محجوب و مستور شده و اين است معنى فرمودهء خداى تعالى « قُلِ ادْعُوا اللَّهَ أَوِ ادْعُوا الرَّحْمنَ أَيًّا ما تَدْعُوا فَلَهُ الْأَسْماءُ الْحُسْنى » « 1 » ، يعنى : بگو : بخوانيد خدا را اللَّه بخوانيد او را يا رحمن ( يعنى ذات مقدس را مىخواهيد اللَّه بناميد و مىخواهيد رحمن نام كنيد ) ، به هر يك از اين دو نام كه او را بخوانيد و او را به آن مسمى گردانيد ، روا است ؛ زيرا كه او را نام‌هاى نيكوتر است » ( و معنى همه ، يك چيز است و آن ، ذات مقدس است ) . 309 / 2 . احمد بن ادريس ، از حسين بن عبداللَّه ، از محمد بن عبداللَّه و موسى بن عمر و حسن بن على بن عثمان ، از ابن سِنان روايت كرده است كه گفت : از ابوالحسن حضرت امام رضا عليه السلام سؤال كردم كه : آيا خداى عزّوجلّ عارف بود به خود پيش از آن‌كه خلائق را

--> ( 1 ) . اسرا ، 110 .